زفراقت مي سوزم همه شب درتنهايي

 به اميدي بنشستم كه توشايدبازآيي

                                         من اگرعاشق گشتم به هواي توبود

                                               بخداشورعشقت دل من بربود

تب عشقت جانم راهمه شب مي سوزاند

چه كسي دراين عالم غم من را مي داند

                                                       عشق توزده آتش بردلم

                                                    لحظه اي بنشين درمحملم

                                  اي شكفته درآوايم صبح روشن فردايم

                                              خواب خوب من روياهايم

چلچراغ من خورشيدم

سايه سارمن اميدم

                                              باتبسمت خنديدم

                                         ازشكفتنت گلها چيدم..

                                      ديگرم تومسوزان بيش ازاين 

                             جان من بفــــدايت نازنين

لحظه اي نتوانم بي تو زنده بمانم

عاشقانه بگويم:

              عاشقانه بخوانم :

           بي تو من به دوعالم سرگردانم

عاشقي سخن من

جان من زتوروشن

                                                 چون روي زكنارم بي سامانم...

تو بود و نبودم فــــــــــداي رخ تو همه عالم

بنگر بر دل من

بر دل غمديده كه ليلي نديده به اين عالم

يك دم بنگر حال زار مرا  بي قرار مرا

اي تمام اميدم

تو صبح سپيدم 

ز نرگس چشمت ببين چه كشيدم

يا اباصالح مددي

مرا راهي كن سوي ميخانه

بده پيمانه به اين ديوانه

تو اي ساقي

تو مي داني زعشق تو كه خمارم

پياله ندارم كه دار و ندارم

تويي ساقي

بنگر مرغ لب بسته منم

دلشكسته منم تا سحر بيدارم  سر به زانو دارم

از تو دارم هر چه كه دارم اي گل

يا اباصالح مددي

اي جان من غرق سوداي تو وين تماشاي تو

دل ندارد ذوق گفت و گويت

بي جلوه ات آرزو بي حاصل 

بي تو در باغ دل خود برويت سرو آرزويت

گر در كويش برسي برسان اين پيام مرا

اي چراغ رويت من ندارم ديگر

تاب اين شب هاي سرد و خاموش

هرگز هرگز باور نكنم عهد و پيمان ما شد فراموش

يا اباصالح مددي

تو چه كرده اي

تو ستاره غريبي

توشكوه باورمن

شب عاشقيست يارا....بنشين برابرمن

توچه كرده اي باتو...شده عشق تاروپودم

توچه كرده  اي كه عمريست پي تودرسجودم...

توچه كرده اي كه عمري زپي ات دويده ام

به خدا قسم كه باتوبه خدارسيده ام من

چه شكسته ايستادي چه شكسته ترپريدي

به طواف عاشقانه حرم خدارسيدي

نمي دانم چه مي خواهم بگويم...زبانم دردهان بازبستند..درتنگ قفس بازاست كه افسوس كه بال مرغ آوازم شكسته است نمي دانم چه مي خواهم بگويم...غمي دراستخوانم مي گدازد...خيال ناشناسي آشناترگهي مي سوزدم گه مي نوازد...

پريشان سايه اي آشفته آهنگ‘ زمغزم مي طراودگيج وگمراه‘ چوروح خواب گردي مات ومدهوش كه بي سامان به راه افتدشبانگاه درون سينه ام درديست خونباركه همچون گريه مي گيردگلويم...غمي آشفته دردي گريه آلود نمي دانم چه مي خواهم بگويم....

مرو اي دوست مرواي دوست بنشين با من و دل

بنشين تا برسم مگربه شب موي تو

تونباشي چه اميدي به دل خسته من

توكه خاموشي بي توبه شام وسحرچه كنم با غم تو

مرو اي دوست مرو ازدست من اي يار

كه منم زنده به بوي تو به گل روي تو

بنشين تا بنشاني نفسي آتش دل

چه كنم با دل تنها كه نشدباورمن

تو و ويراني‘ خاموشي‘ كوهم اگرچه كنم با غم تو

چه كنم بادل تنها

چه كنم باغم دل؟

چه كنم با اين درد

 مى خواهم خودم را به تو برسانم و يك بار ديگر با نگاهى ملتمسانه و فريادى شيون گونه در حالى كه تارهاى ظريف دلم با گوهر ناب عشق تو مرتعش مى شود و ناقوس قلبم را مشتاقانه به حركت در مى آورد و ديوار سينه ام را مى لرزاند، بگويم: اى عزيز زهرا سالهاست كه آسمان در سوگ عزيزانش خون گريه مى كند، از همان روزهاى محرم كه خون «حق» بر زمين ريخت و فرياد و شيون هاى زينب و طفلان حسين در از دست دادن خورشيد بر آسمان رفت. از همان روزها بود كه ناله و شيون ملائك در آسمان هفتم بلند شد و رسوايى براى اهل زمين به بار آورد. آرى از آن سال به بعد آسمان بغض آلود گشت و بغض گلو صاف نمى شود مگر با انتقام حق از باطل!

در غروب جمعه سرخى افق همانند شرابى ناب از دور خود نمايى مى كند و حسرت و انتظارى دوباره را برايم وامى گذارد و لحظه به لحظه ناپديد مى گردد. سياهى شب حاكم مى شود و غربت را در كنج خانه دلم لانه مى دهد. غربتى كه مدام شراره هاى آتشش را بر مخمل نرم و نازك دل مى پاشد و از بار عشقت تمام وجودم با روح هم آوا مى شود و يكصدا مى خواند:

مهديا به حق مادرت زهرا بنواز در گوشم اين ندا را

«انا المهدى»

هر سال كه باغ نرگس ، شكوفه مى دهد مردم به خود وعده مى دهند كه امسال مى آى و در انتظار هستند. نمى دانم چرا آسمان بخيل شده است; نمى بارد. زمين سنگدلى مى كند; نمى روياند. ماه و خورشيد، چشم ديدن همديگر را ندارند. خيابانها پر از غولهاى آهنى شده اند. كوچه ها امن نيستند. مردم، جمعه هاى خودشان را به چند خنده تلخ مى فروشند. هيچ حادثه اى ذائقه ها را تغيير نمى دهد. مثل اين كه همه سنگ و چوب شده ايم. نماز زمين گير شده است. رمضان، مهمان ناخوانده را مى ماند كه سر زده بزم سيران را برهم مى زند. از روزه در شگفتم كه چرا افطار را خوش نمى دارد. حج، هزار زخم از خار مغيلان بر تن دارد. جهاد، بهانه گير شده است. آدمها، كيسه هايى پر از خمس و زكات، به ديوارهاى گورشان آويخته اند نپرس موريانه ها، چه به روزگار مسجد، آورده اند!!

از همه تلخ تر اين كه، عصرهاى جمعه، دلم نمى گيرد. نمى دانم وقتى اين نامه را مى خوانيد كجا ايستاده ايد؟ هرجا كه هستيد، زودتر خودتان را برسانيد. از بس شما را نديده ام، چشمانمان هرزه شده است. بيم دارم اگر چندى ديگر بگذرد، ندبه خوانهاى مسجد، كمتر مى شوند. آدمها همه ديرباور شده اند و زود رنج. بهانه مى گيرند مى گويند: «او نيز ما را فراموش كرده است». امّا من مى دانم كه شما همه را به اسم و رسم و نيّت به ياد داريد. دوست دارم باز برايت بنويسم. امّا يادم آمد كه بايد به گلدانها آب بدهم. مادرم گفته است، اگر به شمعدانيها آب بدهم، آنها براى آمدن تو دعا مى كنند. راست مى گويد. از وقتى كه مرتب آبشان مى دهم دستهاى سبزشان را به سوى آسمان گرفته اند....

ديرى است كه دلدار پيامى نفرستاد                          ننوشت سلامى و كلامى نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران                           پيكى ندوانيد و سلامى نفرستاد

در ميان همه گلها گل نرگس را دوست دارم ، زيرا بوي تو را مي دهد، درختان را دوست دارم كه به احترام تو قيام كرده اند.پرندگان را دوست دارم كه به احترام تو نغمه سرايي مي كنند. خاك پايت را دوست دارم كه براي بوسيدنت زيباست و ظهورت را كه برايم دلنشين و گواراست. پنجره دلم را باز مي كنم ، گلهايي كه به انتظارت خشكيده اند و با ديدن تو دوباره جان مي گيرند و مي شكفند.

 كي خواهي آمد تا دستان نوازشگر تو را بر سرم حس كنم . آيا لياقت خواهم داشت تا تو را ببينم؟ اميدوارم ......

 به اميد آن روز….

دهكده ي قلبم را كه نثارت كردم گفتي چيزي كم دارد و من دوره گردي شدم كه در كوچه پسكوچه هاي تنهايي  وبه دنبال آن كم شده اي هستم كه گفتي....آن مهرتوست ...آن عشق توست...

مي دانم كه بايد فراترروم تا حتي عشقت  رابخواهم به وصال برسم ...آري بايد فراتر بروم....بايد پاك شوم..

شبانه های بی تو را در خلوتم می گریم ،شبانه هایی که بی لبخند صبح به پایان می رسند.
شبانه هایی که درتاریکی گم می شوم در این روزهاي نامردي و بيگانگي دستهای بی پناهم را سایبان باش.

 صلوات: ياصاحب الزمان
www.majnoonemahdi.blogfa.com www.majnoonemahdi.blogfa.com -->

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً